W KONTEKŚCIE DYNAMICZNYCH ZMIAN W PRAWIE UNIJNYM, WYNIKAJĄCYCH Z EUROPEJSKIEGO ZIELONEGO ŁADU ORAZ PAKIETU „FIT FOR 55”, CERTYFIKACJA BIOMETANU NABIERA KLUCZOWEGO ZNACZENIA DLA POLSKIEJ TRANSFORMACJI ENERGETYCZNEJ. CELEM NINIEJSZEGO OPRACOWANIA JEST OMÓWIENIE ASPEKTÓW PRAWNYCH CERTYFIKACJI BIOMETANU W ŚWIETLE DYREKTYW RED II (DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/2001) ORAZ RED III (DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2023/2413), A TAKŻE SPOSOBU ICH TRANSPOZYCJI DO KRAJOWEGO PORZĄDKU PRAWNEGO.
Kontekst unijny i cele certyfikacji
Dyrektywy RED II i RED III zobowiązują państwa członkowskie do promocji energii z odnawialnych źródeł (dalej: OZE), w tym biometanu, który jest definiowany jako gaz odnawialny produkowany z biomasy. Celem jest redukcja emisji gazów cieplarnianych (dalej: GHG) o co najmniej 55% do 2030 r. w porównaniu z 1990 r. Certyfikacja biometanu służy weryfikacji spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju (dalej: KZR), w tym minimalnej redukcji emisji GHG, oraz zapewnieniu, że biometan kwalifikuje się jako OZE. Bez certyfikacji nie może być on zaliczany do realizacji celów unijnych, takich jak Narodowy Cel Wskaźnikowy (dalej: NCW) w Polsce.
Zgodnie z art. 29 RED II i art. 30 RED III, certyfikacja obejmuje cały łańcuch dostaw, od surowców po końcowe wykorzystanie. Komisja Europejska uznaje dobrowolne systemy certyfikacyjne, których lista jest dostępna na stronie Komisji. W Polsce dominującym systemem jest KZR INiG, uznany przez Komisję Europejską jako zgodny z RED I, II i III.
Wdrożenie dyrektyw RED w polskim prawie
Kluczowym aktem implementującym dyrektywy RED w Polsce jest ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1234, z późn. zm.). Nowelizacja tej ustawy z dnia 21 lutego 2025 r. (Dz.U. poz. 303), która weszła w życie 1 kwietnia 2025 r., dostosowuje polskie przepisy do RED II i częściowo do RED III. Zmiany obejmują rozszerzenie definicji biogazu i biometanu oraz nałożenie obowiązków certyfikacyjnych na producentów, wymóg stosowania uznanych systemów certyfikacji dla zaliczenia biometanu do NCW, zaostrzenie progów redukcji emisji GHG, uzależnionych od daty uruchomienia instalacji (na przykład 65% dla instalacji po 2021 r., 80% dla niektórych zastosowań), a także umożliwienie eksportu certyfikowanego biometanu w ramach UE.
Dodatkowo, w październiku 2025 r. zapowiedziano odrębną ustawę o biometanie, która ma dalej regulować rynek, w tym mechanizmy wsparcia finansowego.
Brak pełnej transpozycji RED III (termin upływa 21 maja 2025 r. dla sektora transportu) może skutkować postępowaniami przed Trybunałem Sprawiedliwości UE, co podkreśla pilność dostosowań.
Obowiązek certyfikacji – podmioty i zakres
Zgodnie z RED III i nowelizacją ustawy o biopaliwach, certyfikacja jest obowiązkowa dla wszystkich ogniw łańcucha dostaw biometanu. Dotyczy to producentów biometanu (zatłaczanie do sieci lub sprzedaż jako paliwo), dostawców surowców, w tym rolników i miejsc powstawania odpadów (audytowani jako dostawcy do pierwszego punktu zbiórki – FGP), firm handlowych surowcami, operatorów logistyki (transport, magazynowanie, skraplanie), podmiotów handlowych biometanem oraz odbiorców końcowych (na przykład zakłady przemysłowe wykazujące wykorzystanie OZE).
Brak certyfikacji w dowolnym ogniwie dyskwalifikuje całą partię jako OZE (art. 30 ust. 3 RED III). Obowiązek nie obejmuje małych dostawców surowców, ale wymaga poświadczeń zrównoważonego pochodzenia (Proof of Sustainability – POS).
Proces certyfikacji w systemie KZR INiG
System KZR INiG, administrowany przez Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy, jest głównym narzędziem certyfikacji w Polsce. Lista jednostek certyfikujących obejmuje między innymi Baltic Control Certification A/S, BM Certification SIA, Bureau Veritas Polska Sp. z o.o., Control Union Poland Sp. z o.o. Proces obejmuje wdrożenie wymagań, czyli przygotowanie dokumentacji (bilans masy, kalkulacja GHG wg wzorów z RED III), zgłoszenie do systemu KZR INiG i podpisanie umowy, wybór jednostki certyfikującej i określenie zakresu (na przykład BG – produkcja biogazu, BM – biometan, TR – handel), audyt dokumentacyjny i na miejscu, w tym audyt dostawców dla FGP, a na koniec wydanie certyfikatu i publikacja w rejestrze.
Dokumentacja musi obejmować ewidencję surowców, dowody legalności, procedury zarządzania partiami i kalkulację emisji GHG (nie mylić ze śladem węglowym – metodyki różnią się znacząco). Certyfikaty RED II pozostają ważne, ale wymagają dostosowania do RED III podczas audytów.
Planowanie certyfikacji i korzyści
Certyfikację należy planować na etapie projektowania instalacji, uwzględniając wybór surowców, logistykę i parametry technologiczne. Wczesne działania minimalizują ryzyka prawne i koszty.
Korzyści prawne i ekonomiczne to między innymi dostęp do mechanizmów wsparcia (na przykład fundusze UE, zwolnienia podatkowe), możliwość eksportu i udziału w rynku OZE, wzmocnienie pozycji konkurencyjnej poprzez wiarygodność środowiskową oraz spełnienie obowiązków sprawozdawczych wobec Agencji Rynku Rolnego i Urzędu Regulacji Energetyki.
Redukcja emisji GHG – aspekty prawne
Redukcja GHG oblicza się w cyklu życia biometanu w porównaniu do ekwiwalentu kopalnego (na przykład 94 g CO2eq/MJ dla transportu – załącznik V RED III). Minimalne progi wynoszą 65-80% w zależności od zastosowania (energia, transport, wodór). Niespełnienie skutkuje utratą statusu OZE i sankcjami administracyjnymi (kary do 500 000 zł wg ustawy o biopaliwach).
Wniosek
Certyfikacja biometanu jest nie tylko obowiązkiem prawnym wynikającym z RED II/III i polskiej nowelizacji z 2025 r., ale także strategicznym narzędziem dekarbonizacji. W obliczu rosnącej roli biometanu w uniezależnieniu od paliw kopalnych, przedsiębiorcy powinni niezwłocznie wdrożyć systemy certyfikacyjne, by uniknąć ryzyka prawnego i skorzystać z możliwości rynkowych. W razie wątpliwości zalecam konsultację z radcą prawnym specjalizującym się w prawie UE.
Autor tekstuKarolina Nalewaj
Karolina Nalewaj koncentruje swoje zainteresowania naukowe wokół prawa rolnego i prawa wyborczego jako doktorantka w dyscyplinie nauk prawnych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Ponadto, angażuje się w projekty badawcze oraz bierze aktywny udział w konferencjach naukowych, rozwijając swoją wiedzę i kompetencje w powyższych obszarach zainteresowania.
Rozwiążmy to razem. Znajdź prawników gotowych pomóc.

